6 weeks could change your life

While we're enjoying our final morning, drinking our favorite Taiwenese drinks for the last time, writing our final thank-you-notes,... we also wanted to share with you how wonderful our journey has been.

The past two months have been incredible and we have experienced and learned so much. In AIESEC they always say: 6 weeks can change your life. Some people think it's just a tagline or can't see how spending 6 weeks in a different place could truly change your life... but it does... and it has!

We are happy we had so much impact during our stay here and we'd like to inform you about our final good deed.

Some of you might have heard about the suspended coffee system in Italy. Taiwan also adopted this form of charity but changed it into Suspended meals. This means you can buy a (or several) meal at the the participating stores. When somebody shows up that can't afford a meal, they can get one for free, because it's already paid for. We bought 10 savory and 5 sweet meals and hope they will bring joy to the people who need it!

These meals are not just from us but from all of you who supported us by buying candy! Thank you and see you at home!

The final result

Als afsluiting van het project hebben we nog een brunch gehad samen met onze projectleiders van zowel het project als van AIESEC. Tijdens de brunch hebben we de positieve en de minder positieve dingen aangehaald en verbeteringen voor de toekomst op papier gezet.

Het beste nieuws moest echter nog komen en dat was het resultaat van onze presentatie. Tijdens onze presentatie was er een vrouw aanwezig. Zij was het hoofd van de lokale organisatie. Deze lokale organisatie strijd tegen illegale winkels en kramen in de community. Andere dingen die ze proberen tegen te gaan is de illegale avondmarkt en alle ongemakken dat dit met zich meebrengt. Tijdens de presentatie was ze eerder aan de defensieve kant maar enkele dagen later was ze tot bezinning gekomen en wil ze graag zelf enkele buitenlandse studenten aantrekken om het probleem in Wenzhou aan te pakken en te veranderen.

To wrap up our project we had a lunch together with the project leaders, Asuka as Chief of the Community Development Organisation and the two responsible AIESECers. We discussed everything that happened and wrote down the pro and cons of the project so improvements can be made for the future.

But the best news was still to come! What was the final result of our presentation? Did it have any effect? During our final event, a local woman was present. She was the head of the local community organisation striving for the reduction of the illigal Wenzhou night market and all the trouble it causes for the locals. During the presentation she came across as angry and frustrated and was defensive about the things we said. We understood her position, it's a difficult topic and she has been fighting this battle for a long time. 

We were glad to hear however that what we said did have some impact and that the woman is willing to use a different strategy in the future to address the problem. She wants to cooperate with AIESEC to attract foreign students which can work further on the fundations that we laid out during these 2 months. We are very happy to have accomplished this and we wish the area of Wenzhou well! 

Het project zit erop!

De laatste week hebben we enorm veel te doen gehad aangezien we vrijdag een presentatie hadden over ons project en onze materialen. We hebben letterlijk dag en nacht gewerkt om alles op tijd af te krijgen dus sorry als we jullie een beetje verwaarloosd hebben!

We hebben een brochure gemaakt waar ervaringen instaan, cultuurverschillen en oplossingen om de cultuurverschillen te overkomen. We hebben ook een kaart gemaakt van Wenzhou, waarbij we locaties hebben aangeduid die ons interessant leken voor toeristen. Voor de avond van het event hebben we curry gekookt met rijst om te serveren tijdens onze presentatie omdat deze rond etenstijd was. Tot slot hebben we ook een prezi (presentatie) gemaakt om onszelf voor te stellen, en te praten over onze materialen en het project.

 

Het was een heel intense ervaring maar we zijn bijzonder blij met de materialen die we uiteindelijk geproduceerd hebben en we zijn dan ook trots om ze met jullie te delen:

 

 

http://prezi.com/ca0pfliv845r/?utm_campaign=share&utm_medium=copy



Our final week of the project was extremely intens and we had soooo much work to do! Last Friday we had our presentation and we literally had to work day and night to finish all our materials in time so we are sorry if we've been neglecting all of you this past week!

 

We made a brochure including our experiences, anecdotes, culturural differences and solutions to overcome these problems. We also created a map of Wenzhou including all spots which might be of interest to other foreign students or visitors. For the night of the event, we prepared some food because the presentation was around dinner time. We made these huge pots of curry and rice to serve to the attendees. Finally, we created a Prezi to introduce ourselves, our country, the materials we made and to discuss the content of the project.

 

It was an intense experience but we are especially proud of the materials we were able to present and so it is with pride that we present them to you here on our blog!

 

And now... Vacation time!

The second good deed: Give yourself a round of applause!

Goede daad

We waren al enkele weken op zoek naar een project of goed doel dat onze steun en het geld dat we inzamelden met onze snoephuisjes, goed kon gebruiken. Dit was echter niet zo eenvoudig en we kwamen allerlei obstakels tegen. Zo is de organisatie waarvan ons project deel uitmaakt  (net zoals zoveel andere nuttige organisaties) een VZW. De Taiwanese overheid is zeer achterdochtig t.o.v. deze organisaties en vreest dat dat deze vorm van organisatie wordt misbruikt om bepaalde verplichtingen zoals belastingen te ontlopen. Terecht of niet, dit brengt enkele problemen met zich mee voor vele VZWs die het beste voor hebben met hun medemens, het milieu of een ander goed doel. Het aanvaarden van donaties is zeer streng gereguleerd en slechts een minimum aan organisaties kunnen dit zonder probleem. Andere organisaties zijn voornamelijk afhankelijk van subsidies of andere vormen van inkomstenwerving onder toezicht van de overheid.

Tijdens een vergadering kregen we plots het idee dat een weeshuis mogelijks wel eens een goed doel zou kunnen zijn! We zochten eventjes online en kwamen terecht bij een opvangtehuis voor volwassenen en kinderen met HIV. De meeste kinderen in het tehuis zijn echter niet besmet met het virus maar hebben geen ouders meer of hun ouders kunnen niet langer voor hun zorgen. Het opvangtehuis heeft verschillende locaties, verspreid over Taiwan en China. Ze voeden er de kinderen op, verzorgen AIDS-patiënten en bieden onderdak aan illegale immigranten die een kind verwachten of net bevallen zijn. Een kleine 2 weken geleden brachten we een eerste bezoek aan het grootse opvangtehuis voor kinderen. Er verblijven ongeveer 60 kinderen en enkele moeders van de kleintjes. Gisteren zijn we voor een tweede keer geweest en waren er 7 pasgeborenen bijgekomen.

Alvorens we naar het opvangtehuis gingen, zijn we met de auto naar een supermarkt gegaan om spullen te kopen. Omdat de noden er erg groot zijn vroegen we vorige keer al wat ze juist allemaal konden gebruiken. Ze vertelden ons dat ze vooral rijst nodig hebben aangezien ze elke dag voor 60 mensen eten moeten voorzien. Daarnaast hadden ze ook nog nood aan luiers, melkflesjes, fopspenen, wasmiddel en shampoo. Onze eerste halte was een rijstwinkel waar we bijna 50 kilo rijst kochten. Daarna gingen we naar een grotere lokale supermarkt waar we de andere spullen gevonden hebben. Met een volle koffer zijn we naar het opvangtehuis gereden en toen ze zagen wat we allemaal aan het uitladen waren, reageerden ze enorm blij. Het was bijzonder leuk om te zien hoe de melkflesjes onmiddellijk in gebruik werden genomen! Een vrijwilligster kwam ons zelfs nog eens uitdrukkelijk bedanken!

We willen jullie allemaal enorm bedanken voor jullie hulp zodat we dit konden doen voor deze organisatie en dat we deze kinderen konden helpen. Het zijn zover wij hebben kunnen zien allemaal lieve schatten die jammer genoeg tegenslag kennen in hun leven. Deze organisatie bestaat al velen jaren en zet zich dag in dag uit volledig in om het leven van deze kinderen en AIDS-patiënten beter te maken! We zijn trots dat we hiervan deel van hebben kunnen uitmaken en trots op jullie voor alle steun! Het is een ervaring die we nooit meer zullen vergeten!

Moesten jullie meer informatie willen over het opvangtehuis of indien jullie hun verder willen steunen, gelieve ons dan persoonlijk te benaderen. Omwille van veiligheidsredenen is ons gevraagd de naam en locatie van de organisatie niet te vermelden op publieke plaatsen zoals deze blog en we willen dit natuurlijk ook respecteren! Nogmaals enorm bedankt aan iedereen die snoepjes gekocht heeft en ervoor gezorgd heeft dat we dit goede doel konden steunen!

Good deed

We had been searching for a project or good cause for several weeks to give them the money we had collected selling our boxes of candy. However, this wasn't as easy as it sounds and we ran into a whole lot of obstacles! The organisation of which our project is part, is (like many other useful organisations) and NGO. The Taiwanese government is however very suspicious of this type of organisation and fears that some will abuse this form of organisation to avoid taxes and other legal obligations and only a few NGOs are allowed to accept monetary gifts. This abuse being the case or not, it causes some problems for organisations trying to do something good! Accepting donations is difficult and not all NGOs are allowed to do this (at least not this straightforwardly). Most of them are dependant on governmental subsidies or other regulated forms of acquiring money.

All of a sudden, during a meeting we had the idea that an orphanage could be a good cause to provide our resources to. We looked around online and find this shelter for adults and children affected by HIV. Most of the children don't have HIV but are without parents or their mummy and daddy can no longer take care of them. The shelter has different locations spread out in Taiwan and China where they raise the children, help the AIDS-patients and provide a refuge for illegal immigrants which are highly pregnant or just have given birth (so they cannot be send back at that point in time). 2 weeks ago we already visisted the biggest shelter which takes care of about 60 kids of all ages and a few mothers of the little ones. Yesterday we went for a second time and there were 7 newborns!

Before we went to the shelter, we asked a firend to take us by car to a supermarket so we could buy all the things they need. During our previous visit, we asked what they desperately needed and how we could be of help. They told us that above all, they need rice because they have to provide food for about 60 people on a daily basis. Beside rice, they also needed dypers, milkbottles, pacifiers, detergent en shampoo. Our first stop was a rice shop where we bought almost 50 kilos of the white gold. After this we went to a local supermarket where we found all the other goods. With a full trunk, we drove to the shelter. When we arrived and started to unload the trunk, we could immediately tell they were very happy to see us! It was amazing to see that our stuff was really needed and they started using the milkbottles immediately! Afterwards, one of the volunteers even came to thank us because that was exactly what they needed!

we want to thank each and every one of you for your support! It's because all of you that we could do something for this wonderful organisation and these beautiful children. As far as we could tell, they are all sweethearts and impeccably raised but they just weren't born into the best of worlds. This organisation has been around for so many years and puts in an incredible amount of effort to make the lives of these AIDS-patients and children a whole lot better! We are very proud that we could be part of this and proud of you guys for all your support! This is an experience we will never forget!

If you would like more information on this shelter or you would like to know how you could lend them more support, please approach us. Because of safety reasons we were asked not to communicate the name or location of this organisation on public sites like this blog and of course we wish to respect this! Thanks again everyone for buying the candy and for providing us with the opportunity to do this good deed!

Work hard, play hard!

Because the end of our project is drawing closer and closer, we are extremely busy with preparing all the materials and preparing and promoting our event. We already made some flyers, posters and are investing most of our time in drawing a community map, the Prezi presentation and figuring out where to buy the food. We are putting in a lot of effort in the hope this event will be a huge success.

 

During this event (next Friday) we'll present ourselves, our countries but most of all our culture differences and how we deal with them. We hope that our experience can help enlighten the citizens and visitors of Wenzhou to see that problems can be fixed and that differences can be overcome. We hope to create a dialogue that will be the start of some cooperation between the locals, the business owners and the students. Wenzhou has the potential to become an amazing community and we hope we can be part of this change! To give you a taste of our hard work:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Besides working hard we also play hard =D On monday we went to the Leo Foo Village Theme Park just outside of Taipei! We had the best day ever! We took the bus just after lunch and arrived at the park around 3 PM. This gave us 5 hours to walk around, enjoy all the rides and scream our lungs out. We intensely enjoyed the safari ride where you can see a bunch of animals from up real close! I could almost touch the zebras and the giraff! Afterwards we made a selection of the most fun and dangerous rides and had an amazing time. Best thing about the whole day was never having to wait longer than 10 minutes to go on a ride! That's why I love Mondays!

 

To turn this into a perfect week we went to PingXi on Wednesday. This place is about 1,5 hours from where we live. So around noon we met the other interns Jana, Sweeney and Nita at the MRT station for our trip op the mountain. Because Nita's parents also stayed in Taiwan this week to visit their daughter and to experience the country, they came along for this trip!

 

PingXi is famous for its lanterns. It's a small (former mining) town in the mountains besides a railway track. Now it's mostly tourists who visit the spot to light a big latern. Chinese (and Taiwanese) are a very superstitious people and they uphold a lot of traditions. This is why many people visit Pingxi to buy a big lantern on which they write a message or something they wish or hope for. They believe that when the balloon it light and send to the sky, your wishes will come true. Of course we had to try this unique experience so we bought a latern with the 8 of us and wrote down all our hopes and dreams. It was a very nice experience that we wish to share with you by showing you these pictures. We'll let you know in a couple of years if all our writing paid off!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hard werken, hard spelen!

 

Omdat het einde van ons project zo stilletjes nadert, zijn we enorm druk bezig met alle voorbereidingen en de promotie van ons event. We hebben als posters en flyers gemaakt en steken momenteel het meeste tijd in het tekenen van de Wenzhou kaart, het maken van de Prezi (presentatie) en het uitzoeken waar we juist het eten kunnen kopen. We proberen er echt volledig voor te gaan in de hoop dat dit event een onverdeeld succes wordt!

 

In onze presentatie (volgende week vrijdag) zullen we onszelf en ons land voorstellen maar voornamelijk zullen we aandacht besteden aan onze cultuurverschillen en hoe we hier mee omgaan. We hopen dat onze ervaring kan helpen om de inwoners en bezoekers van Wenzhou inzicht te verschaffen in de problemen en hoe ze deze kunnen oplossen. We wensen niets liever dan dat deze avond de start is van een dialoog tussen alle betrokkenen (inwoners, zelfstandigen en studenten) en een echte samenwerking in gang kan zetten. Wenzhou heeft het potentieel om een geweldige gemeenschap te vormen en we hopen een deel te mogen uitmaken van deze positieve verandering! We gunnen jullie alvast graag een blik op het resultaat van ons hard werk:

 

Naast het harde werk hebben we dus ook veel plezier =D De maandag zijn we naar Leo Foo Village Theme Park geweest, wat net buiten Taipei ligt. We hadden een geweldige dag! Vlak na de middag namen we de bus en rond 15u waardoor we 5 uren de tijd hadden om het park te verkennen, alle attracties te doen en de longen uit ons lijf te schreeuwen. We genoten enorm van het safaripark waar we een hele hoop wilde dieren konden zien van wel erg dichtbij! Ik kon de zebras en de giraf bijna aanraken! Daarna maakten we een selectie van de leukste en gevaarlijkste attracties en beleefden een geweldige dag! Maar het allerbeste van de hele dag...? We moesten nergens langer dan 10 minuten wachten! Daarom hou ik van maandag!

 

 

 

Om er helemaal een perfecte week van te maken zijn we op woensdag naar PingXi geweest, een plekje in de bergen zo'n 1,5uur rijden van Taipei. We spraken 's middags af met de andere studenten Jana, Sweeney and Nita aan het MRT station. Omdat Nita haar ouders momenteel ook in Taiwan zijn om hun dochter te zien en Taiwan te ontdekken, gingen zij ook mee op onze trip!

 

PingXi is een oud mijn dorpje dat bekent staat voor zijn Chinese lantaarns. Het ligt in de bergen naast een spoorweg in nu voornamelijk een toeristische plek waar mensen naar toekomen om zo'n lantaarn de lucht in te laten! Chinezen (en dus ook Taiwanezen) zijn erg bijgelovig en ze houden erg vast aan hun oude tradities. Daarom bezoeken ook veel Taiwanezen PingXi om een lantaarn te kopen om al hun dromen en wensen op te schrijven. Ze geloven dat wanneer je de lantaarn de lucht in laat, je wensen zullen uitkomen. Natuurlijk moesten we dit unieke idee ook eens zelf ervaren dus kochten we een lantaarn en schreven alle 8 onze dromen en wensen op. Het was een heel leuk moment en we hopen dat een beetje met jullie te kunnen delen d.m.v. onze foto's!

 

 

 

 

 

De tijd vliegt

Succesvolle meeting

 

In het begin hebben we jullie uitgelegd wat ons project inhoud, maar doorheen de tijd dat we hier zijn is het doel van ons project regelmatig veranderd. We deden ook verschillende activiteiten waarvan we niet altijd de link konden leggen met het doel. Dit vormden wel wat obstakels voor ons die zorgden voor frustraties. Dinsdag hebben we 40 minuten gewacht op onze gids, Kai, om een night market te bezoeken. Dit was voor ons de druppel die de emmer deed overlopen en de frustraties liepen hoog op. We belden onze projectleider, Lydia, van Aiesec op en zij kwam onmiddellijk naar ons toe.

 

Daarna hadden we één van de meest succesvolste vergadering met ons team, Lydia en Kai. Daarbij stelde Kai ons voor om een presentatie te geven waarbij hij al de voorgaande activiteiten aan elkaar zal linken en zal uitleggen waarom we deze gedaan hebben. We zullen dan ook samen een doel op papier zetten en bespreken hoe we onze finale presentatie zullen benaderen. Bij deze willen wij ook heel graag Lydia en Kai bedanken voor al hun moeite, goede bedoelingen, hulp en vooral voor het resultaat ervan.

 

Brood bakken

 

'Een brood kopen' klinkt in België als een doodgewone zaak maar dat is hier wel wat anders. Brood is hier nogal aan de dure kant (1 euro voor 4 dikke boterhammen) en het is niet echt brood zoals wij het kennen. Het is meer luchtig toostbrood. Deze redenen hebben ons overtuigd om ons eigen brood te bakken. Gisteren gingen we op zoek naar eens iets anders van beleg en avontuurlijk als we zijn, gingen we voor seachicken. Na eens geproefd te hebben, bleek het tonijn te zijn =D.

Voor nog grappige vertalingen, verwijzen we jullie graag verder naar: http://www.buzzfeed.com/nataliemorin/chinese-signs-that-got-seriously-lost-in-tranlsation?sub=2510353_1498581

 

Successful meeting

 

In the beginning, we explained you what our project is about, but through time the goal of our project changed. We did different activities, which were sometimes hard to connect with the goal of the project. This were obstacles for us and caused some frustrations. Tuesday we waited 40 minutes for our guide, Kai, to visit a night market. This waiting, for us, was the last obstacle and our frustrations got the best of us. We called our project leader, Lydia, from Aiesec and she came immediately.

 

After that, we had one of the most successful meetings with our team, Lydia and Kai. Kai suggested to give a presentation to connect all the activities and explain why we did them. We will set up a goal together and talk about the way we will approach the final presentation. Herewith, we want to thank Lydia and Kai for their effort, good intentions, help and most of all the result.

 

Baking bread

 

'Buying bread' in Belgium, sounds as an ordinary thing but here it is not. Bread here is expensive (1 euro for 4 thick slices of bread) and it is not the bread as we now it. It is more of a light toastbroad. These reasons convinced us to bake our own bread. Yesterday we had a search for a different kind of spread and adventurous as we are, we went with seachicken. After tasting, it was tuna =D.

For more funny translations, we like to refer to:

http://www.buzzfeed.com/nataliemorin/chinese-signs-that-got-seriously-lost-in-tranlsation?sub=2510353_1498581

Tripje naar WuLai

The farm project is een project in Wulai waarbij 2 buitenlandse studenten meehelpen op een boerderij. Ze hadden een dag georganiseerd zodat ook anderen kennis konden maken met het leven op de boerderij. We waren dus bij de eersten om ons in te schrijven voor deze trip en keken er enorm naar uit. Op het schema stond o.a. het volgende: kennis maken met het leven op de boerderij, een aboriginal barbecue, een bezoekje aan de 'old streets' van Wulai,...

We namen de MRT en daarna de bus tot een bushalte dicht bij de boerderij. In een auto werden we tot bij de boerderij gebracht. Onze chauffeur bleek veel te weten over de stammen in Taiwan en het was een heel interessante rit. Eenmaal aangekomen werden we aan het werk gezet. We moesten bamboe stokken in stukken zagen om daar bamboerijst in te maken. Door de rijst te stomen in bamboe, krijgt het een bepaalde smaak. Daarna gingen we deze stukken bamboe wassen en werden ze gevuld met rijst. Later zouden we de rijst eten bij onze barbecue.

Toen de rijst klaar was om te stomen, kregen we een korte rondleiding, waarbij we een beetje informatie kregen over de indeling van de boerderij. We werden rondgeleid door één van de buitenlandse studenten waardoor de informatie heel beperkt was, aangezien hij er zelf nog maar enkele weken is. Na de rondleiding, eindelijk de langverwachte barbecue want we hadden honger en dorst. Helaas was deze barbecue helemaal niet wat we verwacht hadden. Er was 1 soort vlees, wat in kleine stukjes gesneden was en meer dan de helft van het vlees bestond uit vet. Dan waren er nog wat verschillende soorten groenten en de bamboerijst. Helaas waren er niet genoeg stoelen voor iedereen om te zitten, dus sommigen moesten op de grond zitten of moesten staand eten.

Na de barbecue was de opdracht om onkruid uit te trekken. Wat bij ons bijna als een straf gezien zou worden maar hier was het blijkbaar goed om het leven op de boerderij te leren kennen. Na een uur van zware arbeid in de blakende zon, kregen we 5 minuten pauze.Na deze pauze kregen we 2 presentaties, eentje over Tsjechië en de andere over Maleisië. Dit was het einde van de dag en we werden terug aan de bushalte afgezet.

Conclusie van vandaag is dat onze verwachtingen veel te hoog waren want we hebben niks geleerd over het leven op een boerderij, we hebben niks geleerd over de lokale stammen, we hebben met de groep geen bezoekje gebracht aan de 'old streets' en we waren redelijk wat geld kwijt voor deze uitstap.

Our trip to WuLai

In Wulai there is also a project from AIESEC NTU, the LC we are part of. AIESEC together with the farm project organized a one day trip so we could get to know each other and how it is to live and work on a Taiwanese farm. We were sooo enthousiastic about this that we were one of the firsts to sign up for this event! Especially with a schedule like: Getting to know the farm life, having an aboriginal BBQ, visiting the old street of WuLai,...

So yesterday morning the day had finally come and we took the MRT to Xindian station to meet all the others. Afterwards we got on a bus for about one hour until we were at the foot of the WuLai mountains. We were taken up to the farm by car in several small groups and our driver seemed to know a great deal about the area. Her English was extremely good and she told us about all the aboriginal tribes in Taiwan, how they live, what's happening to them,... It was extremely interesting, I just wish the trip in the car could have lasted a little longer. As soon as we arrived we were taken to the farm and put to work. We were asked to cut some very long bamboo trunks into smaller pieces. Afterwards we washed them and put rice and water in them to steam, this way it gets a special flavor. This rice would be served at lunch so we were curious to find out how it would taste!

While the rice was being prepared we received a tour by one of the exchange participants of the project. We were devided into teams. Strangely enough they put all the foreigners together in one group which seems odd to me since the purpose of the visit is to also get to know each other better. Since most of us already knew each other... Honza (the intern of the project) explained to us what he does all day, how the farm is structured and what they plant. He tried is absolute best to explain things to us but since he has only been there for a fow weeks, his knowledge of the place, organic farming, taiwanese methods,... isn't really extensive. After the tour we were hungry and thirsty and we couldn't wait to get some of that BBQ! To our disappointment, the BBQ wasn't really what we expected it to be. There was one kind of meat (wild boar), cut into small and it seem to exist mostly out of fat. We had some other vegies together with it and our bamboo rice. It wasn't too bad but it also didn't hit the spot either... When I read it would be an aboriginal BBQ, I expected aboriginals to be there so they could explain to us how they caught this animal, how they normally eat, what their habits are,... Sadly this was not the case.

After lunch there was an event to experience the farm. It was a big deal to even divide the teams. There would be three groups with two working on the land and one resting a little and doing the dishes in the shade. Of course, it was an extemely hot day so most of us prefered to stay in that last group. As an LCP it shocked me that the current Executive Boards of the Local Committe screamed out that they would do the dishes. As an LCP (it's me Ellen writing this English part) I couldn't contain myself and said: "Leading by example, right?" This seemed to surprise them and one of them said: "I want to give you the opportunity to experience the farm life!" My answer: "I want to give you the opportunity to lead by example." After some nervous laughter, the leaderof the event tried for a second time to split up the groups. Because I did want to lead by example, I did as he asked without complaining.

This is how I ended up weeding a patch of land with this small tool in my hand. Feeling extremely hot I worked for about 30 minutes. When it's 39°C, 30 minutes takes a long time!!! The strangest thing for me was that everything was being explained in Chinese so most of my team mates (and myself) could not understand what was being said. It almost seemed like talking and explaining things in English was an inconvenience and that it was strange for us to expect this. Since there were about 8 foreigners out of the +/- 40 people present and this being an open AIESEC event, it kind of surprised me. When I asked why they don't really try to speak in English I found out it's because they're just not used to doing it and it makes some of them uncomfortable. As many AIESECers will know:

After this small break we did some small games and then we enjoyed some presentations of the two AIESEC interns. It was interesting to learn some new things about the Czech Republic and Malaysia. This was the end of the day and afterwards we were driven down to the mountain. As was suggested in the introduction, we expected a bunch of us would go to the WuLai old street together to have dinner... Strangely enough almost everyone went home so we ended up just walking around with the five interns of our project. We had some dinner and went home.

I am an AIESECer and I'm proud of it. I also know that being a part of AIESEC is a time for you to gain experience, to learn new things but also to make mistakes. I wish I could say this event was good. I wish I could say that all the hard work the team put into this lead to a wonderful result. I wish I could say I learned something about the aboriginals in Taiwan and organic farming. I wish... It saddens me to say that I did not enjoy the activity and I think a fair amount of mistakes were made along the way. I just hope that my criticism is received well because it's given in all honesty and no ill will is intended. But what I hope above all is that everyone involved in organizing the event learned something from this so better results can be reached in the future.