Typhoon Soulik - Mixed feelings

Friday night (noon for many of you) was the last time we went out. We enjoyed our dinner with the AIESEC team and met some amazing new interns from the other projects. It was a wonderful evening! We all went home on time not only because we are limited by hours of public transport but also because many of us wanted to stock up on some foods for the weekend. Typhoon Soulik was coming and we didn't know what to expect.

We'd been getting mixed signals for a few days by then. The information we were receiving through the news, other interns, social media,.. had been making us very nervous but the Taiwanese themselves seemed undisturbed and had carried on as usual. We decided we didn't want to be that one (or two) stupid foreigner that went outside during a typhoon and got herself killed so we concluded it best just to sit it out in the house.

We were able to keep busy writing our blog, making some food, taking a shower, watching some movies,... It wasn't horrible but time didn't fly by either. All the news about the typhoon had made us so curious that we almost couldn't wait to see one. It was predicted that we would see the worst around 8 PM. So we waited and waited and 8 PM came and went... Nothing really happened. The sky was grey and we had some rain showers but nothing out of the ordinary, nothing worth staying at home for.

Just when we thought we'd just end the night and go to bed, the wind and rain started picking up. It started to look like a real thunderstorm, like the ones we have at home. It was cool to see it happen and we curiously stood on our balcony. After an hour or two watching the storm, we decided it was time to hit the hay. It was about 2.30 AM, a nice time to go to bed. Once we'd put our heads down and tried to catch some sleep... The typhoon started...

It wasn't really as bad as we'd expected. Yes, okay, the windows were shaking a little and we could hear some stuff flying outside but it didn't seem that scary, not worse than what we're used to at home. The most difficult part was that we couldn't sleep because of the noise and we kept tossing and turning in our beds.

The next day we read the news on the internet and found out two people had died and in some areas there was a lot of property damage. Asuka even send us some pictures of the area of Wenzhou. So many trees had fallen over and damaged houses and cars. We had no idea the storm was this intens. We started to realize we are very lucky. We live in a building surrounded by a lot of other taller buildings which keep the wind from hitting us dead on. The neighborhood where we live also isn't influenced by the rain and we experienced no flooding.

In the end this was an experience of mixed feelings. On one hand we realize how dangerous the situation was and that many people suffered because of it. This makes us sad and we hope everyone is going to be okay! On the other hand we are curious little children who wanted to see a real typhoon but didn't... Who knows, maybe next time.

Gemengde Gevoelens

Vrijdag nacht (middag voor velen van jullie) was de laatste keer dat we buiten gingen. We hadden genoten van ons avondeten met het AIESEC team en ontmoetten een paar geweldige interns van andere projecten. Het was een hele fijne avond! We gingen allemaal op tijd naar huis, niet alleen omdat het openbaar vervoer om 24u sluit maar ook omdat velen nog eten wouden gaan komen voor tijdens de Typhoon. Typhoon Soulik zou komen en we wisten niet wat we moesten verwachten.

Op dat moment hadden we reeds enkele dagen gemengde signalen ontvangen. De informatie die we kregen van het nieuws, andere interns, sociale media,... had ons al wat zenuwachtig gemaakt maar de Taiwanezen zelf leken onverstoord en deden alles alsof er geen typhoon onderweg was. We besloten dat wij niet die (twee) toerist(en) zouden zijn die gedood werden door de typhoon  door zo dom te zijn om buiten te gaan. Daarom besloten we dat we binnen zouden blijven.

We konden onszelf bezig houden met de blog, koken, douchen, naar een film kijken,... Het was niet verschrikkelijk maar de tijd ging traag vooruit. Het nieuws over de typhoon had ons nieuwsgierig gemaakt, dus konden we bijna niet wachten om het te zien. Ze hadden voorspeld dat het ergste van de storm ons zou bereiken om 8 uur 's avonds. Dus wij maar wachten tot 8 uur, maar 8 uur passeerde en we zagen geen typhoon. De lucht was grijs en we hadden wat regen maar niks abnormaal, niks waarvoor we thuis moesten blijven.

Net wanneer we de avond wouden afsluiten en naar bed gaan, begon het harder te regenen en de wind kwam op. Het begon meer en meer op een echte storm te lijken, zoals we ze thuis ook kennen. Het was cool om te zien en nieuwsgierig als we zijn, probeerden we alles vanaf ons balkon te volgen. Na een uur of twee naar de storm te kijken, besloten we om toch maar te gaan slapen. Het was toen ongeveer 2u30, een goed uur om te gaan slapen. Net toen we ons neerlegden en onze ogen sloten, startte de typhoon pas echt.

Het was niet zo erg als we verwacht hadden. Ja, de ramen beefden wel wat en we konden buiten wat spullen horen rond vliegen maar het leek ons niet zo eng, niet erger als wat we thuis kennen. Het moeilijkste deel was het lawaai waardoor we niet konden slapen en steeds bleven woelen in ons bed. 

De volgende dag lazen we in het nieuws dat er twee mensen gestorven waren en in sommige regio's was er veel schade. Asuka heeft ons voorzien van enkele foto's over de schade in Wenzhou. Veel bomen waren omgewaaid, waardoor huizen en auto's beschadigd raakten. We hadden geen idee dat deze storm zo intens was geweest. We begonnen te begrijpen dat we geluk hadden gehad. Wij leven in een gebouw dat omringd wordt door andere hogere gebouwen, waardoor de wind ons niet direct en volle kracht raakt. De buurt waar wij wonen ondervond ook geen gevolgen van de regen en we hadden dus geen last van overstromingen.

Uiteindelijk was dit een ervaring waarbij we gemengde gevoelens hadden. Aan de ene kant realiseren we ons het gevaar van een typhoon en dat vele mensen er het slachtoffer van zijn geworden. Dit maakt ons droef en we hopen dat iedereen het goed stelt! Aan de andere kant zijn we nieuwsgierige kinderen die een echte typhoon wouden meemaken maar niet kregen wat we verwachten... Wie weet, misschien volgende keer.