Voedselrestjes ophalen

We leren elke dag weer iets bij hier in Taiwan. Zo kwamen we recent te weten dat sorteren, recycleren en composteren niet vanzelfsprekend zijn in Taiwan. De meeste mensen zijn er niet mee vertrouwd en het is dus een hele strijd om mensen te motiveren goed te zijn voor het milieu. Dat is nu net wat de NGO waarbij we betrokken zijn doet. Asuka en enkele andere mensen zetten hun iedere dag volledig in om van Taiwan en Wenzhou een betere plaats te maken en een betere leefomgeving te creëren. Wij zijn erg blij daar deel vanuit te mogen maken! Dit was onze bijdrage:

Voorbije donderdag werden we door Asuka opgepikt aan het metrostation. Hij was een beetje te laat omdat hij erg druk bezig was met het verdedigen van de dierenrechten in Wenzhou. Recent is er namelijk een heropleving van hondsdolheid opgedoken en sommige lokale bewoners zijn daarom erg wantrouwig t.o.v. straathonden. Asuka probeert de gemoederen wat te bedaren en ervoor te zorgen dat de dieren gerespecteerd worden. 

Onderweg naar onze bestemming had Asuka weer enorm veel te vertellen en wij hingen zoals altijd aan zijn lippen. Deze keer toonde hij ons een tweedehandswinkeltje. Deze organisatie berust bijna volledig op vrijwilligers die oude meubelen en spulletjes ophalen. Een ander team van vrijwilligers restaureert deze en ze worden verkocht in een klein winkeltje. De winst wordt geïnvesteerd in duurzame ontwikkeling van de landelijke gebieden in Taiwan. De sociale betrokkenheid van de Taiwanezen verbaast ons enorm en we kunnen er nog erg veel van leren. Zo kwamen we voorbij het huis van een arm gezin en we zagen dat de buurtbewoners er eten en de krant hadden achtergelaten. De mensen zorgen hier voor elkaar en het gemeenschapsgevoel is groot!

Aangekomen op ons vertrekpunt werden we opgesplitst in drie teams met in elk team iemand die Chinees sprak. Samen met een kaart en pen kregen we de taak om op zoek te gaan naar winkels, restaurants en koffieshops die bereid zijn om mee te werken aan ons "groene" project. We noteerden elk bedrijfje dat bereid was op een regelmatige basis voedselresten aan ons project te doneren. Onze tocht wierp zijn vruchten af en we waren in staat 40kg per dag aan afval te verzamelen. Hiermee zullen we de komende weken compost kunnen maken voor onze kruidentuin maar ook voor enkele buurtbewoners. Stap 1 van onze missie is in ieder geval al succesvol voltooid.

Collecting food waste

We learn something new everyday here in Taiwan! Recently we found out that sorting the trash, recycling and composting food waste isn't obvious here in Taiwan. Most people aren't familiar with it and so it's an enormous battle to convince the locals to do something for the environment. This is exactly what the NGO we're part of is trying to do. Asuka and some other people give it their all every single day to turn Taiwan and Wenzhou into a better place and more suitable living environment. We are so happy to be part of this movement! So far, this has been our contribution:

Last Thursday Asuka picked us up at the MRT-station. He was a little late because he was very busy with defending the animal rights in Wenzhou. Recently there's been a resurgence of rabies and some locals are very suspicious about any kind of street dog. Asuka is trying to calm the atmosphere down a little and to make sure the animals are respected and not mistreated.

On our way to our destination Asuke told us a bunch of local stories (as he tends to do) and as usual we hung on his every word! This time he showed us this little second hand shop The organization responsible almost fully relies on volunteers who go out to collect old furniture and knicknacks considered to be trash. Another team of volunteers restores them and then they get sold at this little shop they own. The profit is invested in the development of rural areas in Taiwan. The social involvement in Taiwan has surprised us immensly and I think we westerners could learn a lot from this. For example, we came across this little house of a poor family and Asuka told us that the food and newspaper we saw at the front door, was left there by their neighbours to help them out. People take care of each other here and the community feeling is very large.

Arrived at our starting point we split into three groups each containing a Chinese speaking person. With a map and pen in hand we faced the task of searching foodstores, restaurants and coffeeshops to ask about their willingness to cooperate in our "green" project. We noted down every company agreeing to hand us their food waste on a regular basis. Our search was not in vain and we received the contact details to collect about 40kg per day. With this food waste we'll make compost during the following weeks which will be used for our herb garden and the other locals interested. Step 1 of our mission was completed succesfully!

Rice harvest

Rijst oogsten

Gisteren zijn we naar een klein rijstveld geweest. Hier wordt rijst geteeld waarvan de omringende bewoners kunnen eten. De rijst heeft ongeveer 4 tot 6 maanden nodig om te rijpen. Het wordt gezaaid in maart omdat het verschillende temperaturen nodig heeft. Wanneer de stengels beginnen te buigen door het gewicht van de rijst, is het klaar om te oogsten. De stengels worden afgesneden en in bundels gedaan van 15 cm dik.

Op deze foto zien jullie een ijzeren en automatische machine waar de top van de bundels ingehouden worden. In de machine zit een as dat rond draait en hierdoor valt de rijst vanonder in een bak.We mochten allemaal eens proberen om de bundel in de machine te steken. Het was zaak om de bundel goed vast te houden, anders schoot alles in de machine en moest het stil gelegd worden om de stengels er uit te halen. 

De volgende fase was deze manuele en houten machine. De rijstkorrels werden vanboven in de trechter gekiept, het ronde gedeelte werd door middel van een hangel rond gedraaid. Op deze manier werden de rijstkorrels gescheiden van de rest.  

Na deze fase moet de rijst 1 week drogen zodat de rijstkorrel zich kan scheiden van zijn vlies. Het vervolg van dit verhaal kunnen jullie dus volgende week lezen!

Rice harvest

(FYI: here are some quick (a.k.a. nevermind the spelling) notes taken during the activity to give you more insight into the rice harvesting process https://www.evernote.com/shard/s147/sh/3e9b642d-b823-490c-bc1c-31bab496cbb1/f71ee886fc8fdcbd617aed95e817604e)

Yesterday we went to a rice field. Here, rice is being harvest so the surrounding locals can eat from it. The rice needs 4 to 6 months to grow. Its planted in March because the rice needs different temperatures. When the rice branches start to bend, the rice is ready to harvest. The brenches are cut down and put in a bunch of 15 cm.

Then the bundels are held down in a iron and automatic machine. Because of a spinning wheel inside the machine, the rice falls into a plastic box. We all had a go with a bunch but it was important to kling on to it because when you let go, the branches go in to the machine and then they have to shut it down to get the branches out.

The next fase was this manual and wooden machine. They put the rice in the funnel and the round part got rotated by hand. In this way, the rice got seperated from the rest. After this fase, de rice needs to dry for 1 week, so the rice can seperate itself from its fleece. So you can read the sequel of this story next week!

Typhoon Soulik - Mixed feelings

Friday night (noon for many of you) was the last time we went out. We enjoyed our dinner with the AIESEC team and met some amazing new interns from the other projects. It was a wonderful evening! We all went home on time not only because we are limited by hours of public transport but also because many of us wanted to stock up on some foods for the weekend. Typhoon Soulik was coming and we didn't know what to expect.

We'd been getting mixed signals for a few days by then. The information we were receiving through the news, other interns, social media,.. had been making us very nervous but the Taiwanese themselves seemed undisturbed and had carried on as usual. We decided we didn't want to be that one (or two) stupid foreigner that went outside during a typhoon and got herself killed so we concluded it best just to sit it out in the house.

We were able to keep busy writing our blog, making some food, taking a shower, watching some movies,... It wasn't horrible but time didn't fly by either. All the news about the typhoon had made us so curious that we almost couldn't wait to see one. It was predicted that we would see the worst around 8 PM. So we waited and waited and 8 PM came and went... Nothing really happened. The sky was grey and we had some rain showers but nothing out of the ordinary, nothing worth staying at home for.

Just when we thought we'd just end the night and go to bed, the wind and rain started picking up. It started to look like a real thunderstorm, like the ones we have at home. It was cool to see it happen and we curiously stood on our balcony. After an hour or two watching the storm, we decided it was time to hit the hay. It was about 2.30 AM, a nice time to go to bed. Once we'd put our heads down and tried to catch some sleep... The typhoon started...

It wasn't really as bad as we'd expected. Yes, okay, the windows were shaking a little and we could hear some stuff flying outside but it didn't seem that scary, not worse than what we're used to at home. The most difficult part was that we couldn't sleep because of the noise and we kept tossing and turning in our beds.

The next day we read the news on the internet and found out two people had died and in some areas there was a lot of property damage. Asuka even send us some pictures of the area of Wenzhou. So many trees had fallen over and damaged houses and cars. We had no idea the storm was this intens. We started to realize we are very lucky. We live in a building surrounded by a lot of other taller buildings which keep the wind from hitting us dead on. The neighborhood where we live also isn't influenced by the rain and we experienced no flooding.

In the end this was an experience of mixed feelings. On one hand we realize how dangerous the situation was and that many people suffered because of it. This makes us sad and we hope everyone is going to be okay! On the other hand we are curious little children who wanted to see a real typhoon but didn't... Who knows, maybe next time.

Gemengde Gevoelens

Vrijdag nacht (middag voor velen van jullie) was de laatste keer dat we buiten gingen. We hadden genoten van ons avondeten met het AIESEC team en ontmoetten een paar geweldige interns van andere projecten. Het was een hele fijne avond! We gingen allemaal op tijd naar huis, niet alleen omdat het openbaar vervoer om 24u sluit maar ook omdat velen nog eten wouden gaan komen voor tijdens de Typhoon. Typhoon Soulik zou komen en we wisten niet wat we moesten verwachten.

Op dat moment hadden we reeds enkele dagen gemengde signalen ontvangen. De informatie die we kregen van het nieuws, andere interns, sociale media,... had ons al wat zenuwachtig gemaakt maar de Taiwanezen zelf leken onverstoord en deden alles alsof er geen typhoon onderweg was. We besloten dat wij niet die (twee) toerist(en) zouden zijn die gedood werden door de typhoon  door zo dom te zijn om buiten te gaan. Daarom besloten we dat we binnen zouden blijven.

We konden onszelf bezig houden met de blog, koken, douchen, naar een film kijken,... Het was niet verschrikkelijk maar de tijd ging traag vooruit. Het nieuws over de typhoon had ons nieuwsgierig gemaakt, dus konden we bijna niet wachten om het te zien. Ze hadden voorspeld dat het ergste van de storm ons zou bereiken om 8 uur 's avonds. Dus wij maar wachten tot 8 uur, maar 8 uur passeerde en we zagen geen typhoon. De lucht was grijs en we hadden wat regen maar niks abnormaal, niks waarvoor we thuis moesten blijven.

Net wanneer we de avond wouden afsluiten en naar bed gaan, begon het harder te regenen en de wind kwam op. Het begon meer en meer op een echte storm te lijken, zoals we ze thuis ook kennen. Het was cool om te zien en nieuwsgierig als we zijn, probeerden we alles vanaf ons balkon te volgen. Na een uur of twee naar de storm te kijken, besloten we om toch maar te gaan slapen. Het was toen ongeveer 2u30, een goed uur om te gaan slapen. Net toen we ons neerlegden en onze ogen sloten, startte de typhoon pas echt.

Het was niet zo erg als we verwacht hadden. Ja, de ramen beefden wel wat en we konden buiten wat spullen horen rond vliegen maar het leek ons niet zo eng, niet erger als wat we thuis kennen. Het moeilijkste deel was het lawaai waardoor we niet konden slapen en steeds bleven woelen in ons bed. 

De volgende dag lazen we in het nieuws dat er twee mensen gestorven waren en in sommige regio's was er veel schade. Asuka heeft ons voorzien van enkele foto's over de schade in Wenzhou. Veel bomen waren omgewaaid, waardoor huizen en auto's beschadigd raakten. We hadden geen idee dat deze storm zo intens was geweest. We begonnen te begrijpen dat we geluk hadden gehad. Wij leven in een gebouw dat omringd wordt door andere hogere gebouwen, waardoor de wind ons niet direct en volle kracht raakt. De buurt waar wij wonen ondervond ook geen gevolgen van de regen en we hadden dus geen last van overstromingen.

Uiteindelijk was dit een ervaring waarbij we gemengde gevoelens hadden. Aan de ene kant realiseren we ons het gevaar van een typhoon en dat vele mensen er het slachtoffer van zijn geworden. Dit maakt ons droef en we hopen dat iedereen het goed stelt! Aan de andere kant zijn we nieuwsgierige kinderen die een echte typhoon wouden meemaken maar niet kregen wat we verwachten... Wie weet, misschien volgende keer.

De verbazende verbazingsshow!

Gisteren zijn we met Way gaan zwemmen in een publiek openluchtzwembad in de buurt van Shi Lin night market. We waren heel benieuwd of het hetzelfde zou zijn zoals bij ons in België of was het heel anders. Dus met Kapermolen in onze gedachten vertrokken we naar het MRT station van Shi Lin. Daar kwamen we gelijk aan met Way. Eerst gingen we naar de night market om snel iets te eten. 500 meter verder kwamen we aan bij het zwembad.

 

We gingen het zwembad binnen en tot onze verbazing was het heel rustig. De verklaring hiervan was dat de meeste Taiwanezen de voorkeur geven aan een lichtere huidskleur en dus niet de zon gaan opzoeken in een openluchtzwembad. Onze tweede verbazing  kwam toen we hoorden dat we een badmuts moesten aandoen. Volledig onvoorbereid want we hadden er natuurlijk geen bij. Daarna hebben we een zwarte badmuts gekocht, achteraf hoorde we het leuke nieuws dat we een goede kleur gekozen hadden, want zwart wordt gedragen door de beste zwemmers van het zwembad. Onze derde verbazing kwam toen Way ons vertelde dat je normaal ook een zwembril moest dragen. Dit was echter een culturele gewoonte en niet echt een officiële verplichting. We hebben dus besloten dat we ook zonder zwembril in het water konden gaan. Dit was een eerste verbazing voor Way.

 

Eens omgekleed kwam de volgende verbazing. Wij waren in een mooi badpak/bikini, terwijl Way in een sportieve speedo tevoorschijn kwam. Toen we eenmaal buiten kwamen waren we veruit de enige vrouwen aanwezig, buiten enkele moeders. Wij doken als ware enthousiastelingen in het water maar toen we aan de andere kant van het zwembad kwamen stond Way nog aan de rand van het zwembad. Tot onze verbazing heeft ze eerst 10 minuten staan opwarmen alvorens in het water te komen, weliswaar via het trapje. Vergeet niet, het was 35 graden buiten en het water was ook zeker 30 graden, opwarming leek ons wel wat overbodig.

 

Na wat geplons en zoals echte zwarte badmutszwemmers, zwommen we iedereen voorbij en besloten we om wat te gaan zonnen. Echter, tot onze verbazing was er geen ligbedje en zelfs geen stoel om op te zitten. Inez ging dus als eerste en verbranden haar voeten omdat de vloer naast het zwembad zo heet was dat je er zeker een ei op kon bakken. Om te zonnen moet je dus een handdoek op de gloeiende vloer leggen en dan kan je daar op gaan zitten.

 

Na enkele uren bakken en verfrissen zijn we naar Shi Lin night market food court gegaan. Dank je wel Way voor deze leuke verrassing wanneer we aankwamen bij een standje waar je shaved ice kon eten. We namen met chocolade en banaan, een soort banana split, en eentje met mango, kiwi en aardbeien met gecondenseerde melk. Het was overheerlijk, veel te veel en zeker voor herhaling vatbaar! Dit was een zeer leuke afsluiter van een hele fijne namiddag.

 

 

The Surprising Surprise-Show

 

Yesterday Way took us swimming in a public outdoor swimming pool in the neigborhood of ShiLin Night Market. We were very curious about seeing if it wouldbe the same as going swimming in Belgium or that it would be completely different. So with Kapermolen (a swimming pool near our home in Belgium) in the back of our minds, we headed out to the MRT station close to ShiLin. We arrived together with Way and went out to look for some lunch. After a short walk we arrived at the pool.

 

We entered the facility and to our great surprise it was very calm inside. The reason for this seemed to be that Taiwanse people prefer to stay out of the sun because of health and beauty reasons. This is why they don't go out looking for a public swimming pool on a hot afternoon. Our second surprise was when we found it we were expected to wear a swimming cap. We were totally unprepared for this and never thought to bring one. We each bought a black swimming cap and were ready to go. Later we found out this funny detail that we picked out a great color because a black swimming cap is the color for the best swimmers in the pool. Our third surprise hit us when Way told us we also were expected to put on swimming goggles. Luckily this seemed to be more of a cultural habit than a real obligation so we decided to skip the goggles and go into the water without them. Funny enough, this was the first surprise for Way...

Once we put on our bathing suits, the next surprise was waiting for us. While we were dressed in these fashionable bathing costumes, Way showed up in a sportive speedo and once we finally went outside we noticed we were one of the only woman in the pool except for some mothers with child. So as we over-enthousiasts tend to do, we jumped into to the water and swam the 50meters to the other side. Our fifth surprise was that Way was still standing on the edge of the pool stretching before going in, calmly using the step to enter. You have to realise, it was 35 degrees outside and and the water wasn't that much colder, about 30 degrees so warming up seemed a little unnecessary.

After plunging around in the water like real black swimming cap swimmers, passing by everyone in the pool. We went into the sun to catch some sun but to our surprise (the 6th one) there were no sunbeds or chairs to sit in. So Inez went out first to find a good spot, burning her feet a long the way because the floor was hot enough to bake an egg. To sun you have to put a towel on the ground on the burning hot sun so you then can sit on it.

 

After a few hours of baking in the sun and refreshing ourselves we went out to ShiLin Night Market Food Court. Thank you so much Way for this great surprise (again) because she took us to this great stand where you can eat shaved ice. We took two big bowls, one with chocolat and banana and one with mango, kiwi and strawberries with condensed milk. It was delicious, way too much but very delicious indeed. This was a very good ending of a wonderful afternoon.

We painted Taiwan red (and blue, orange, purple,... =D)

Hoi!

Gisteren kregen we onze eerste werkopdracht "walls painted on the green". We wisten dus helemaal niet wat ons te wachten stond. Dus met goede moed en veel goesting gingen we met de metro naar Wenzhou. Daar stond een lief meisje op ons te wachten met de naam "Way" (Chinees meisje op de foto). Na een paar minuutjes kwam ook "Asuka" aan. Asuka (iets oudere gast met witte T-shirt) is het hoofd van de organisatie die zich bezig houdt met gemeenschapsontwikkeling. Ons project dient om deze organisatie te ondersteunen. 

Misschien wat meer informatie over ons project. We zullen meerdere events van deze organisatie bijwonen om kennis te maken met de lokale gemeenschap Wenzhou. Tijdens onze deelname aan deze projecten zullen we ook proberen om de gemeenschap te verfraaien en het gemeenschapsgevoel te vergroten. Naast deze activiteiten is ons ook een vertaler en gids ter beschikking gesteld zodat we de lokale gemeenschap vragen kunnen stellen en hoe het is om in Wenzhou te wonen. Het is de bedoeling dat  we op basis van deze informatie promotie- en communicatiemateriaal ontwikkelen zoals het schrijven van onze blog, het maken van een toeristenkaart, een informatiebrochure voor buitenlandse studenten, enz.. Het is immers zo dat dicht bij Wenzhou een grote universiteit aanwezig is waar veel buitenlandse studenten naartoe komen. Het gebeurt daarom al eens dat cultuurverschillen en/of problemen ontstaan tussen de lokalen en de studenten omdat zij niet weten hoe het is om hier te wonen. Onze informatie moet dit verbeteren zodat de studenten een realistische kijk hebben op deze gemeenschap en beter met ze kunnen samenleven. Op het einde van ons project zullen we dan ook een evenement organiseren waarbij we onze cultuur gaan delen met de lokale bevolking over 'omgaan met buitenlandse studenten'.

Dus wat was nu eigenlijk onze "Walls painted on the green"-opdracht? We kwamen aan bij een klein verwilderd tuintje, wat omgetoverd ging worden tot een kruidentuin met een gedeelte waar kinderen zullen kunnen spelen. Om het wat op de frissen werd ons gevraagd om de gedeelten met baksteen op te vrolijken. Op de foto's hier onder kan je zien wat we er van gemaakt hebben.

We painted Taiwan Red  (and blue, orange, purple,... =D ) 

Yesterday we received our first assignment described as "walls painted on the green". Because of this we didn't actually know what would be expected of us but took the MRT to Wenzhou all enthousiastic and hoping for the best. Waiting for us was this cute girl (chinese girl in the picture) called "Way". After a few minutes Asuka also arrived (older guy with white T-shirt). He is the head of the community development department of Wenzhou. Our project is designed to support his organization and so help with the further development of the community.

Maybe you could do with a little more information about our project. Well... We will attend several events of this above mentioned organization so we can learn more about the local community of Wenzhou. During our participation we'll also try to beautify the environment and to increase the community feeling amongst the locals. Besides these activities we've also been assigned a guide/translator who will accompany us in discovering the neighborhood. This will allow us to askthe locals some questions so we can really understand how it feels to live in Wenzhou. Goal of the project is to use this information to develop some promotional and communication materials. This means writing our blog, making a touristmap, making an info-brochure, ... that can be used to educate foreign students on the local culture.

 

Reason is that close to the Wenzhou area, there's a big university that hosts more than a couple of foreign students every year. This can (and has in the past) led to some small culture clashes because students don't really have a good understanding of the neighborhood and the local culture. Our information can improve this. By reading our materials, foreign students can better understand the locals and adapt their behaviour more acurately. At the end of our project we'll also organize an event where we'll introduce our own culture (and foreign and western culture in general) to the citizens of Wenzhou. This will also help them to better understand us. We hope to facilitate cultural exchange between us and them.

So... What happened with "painting the walls on the green"? We arrived at this neglected lot of land. It was our job to transform it into this better looking area where kids could play. Later they will also plant a herb garden and install a permaculture at the small piece of land. We had the cool task to paint the brick walls into a bunch of bright colors and to add our own flair to it as you can see on all the pictures!

Dag iedereen

vandaag zijn we naar shang kai shek memorial geweest. We hebben eerst de prachtige gebouwen bewonderd, waar we ook een hele groep jongeren zagen hiphoppen. Erna zijn we naar een prachtig park geweest. Daar hadden ze grote koi's, schilpadden, en nog veel meer. Daarna zijn we nog wat verder gewandeld om iets klein te eten. Na het eten gingen we naar Taipei City mall, een markt met kleren en juwelen onder de grond. Ik heb wat foto's zodat jullie mee kunnen genieten!

Hey everybody

today we went to shang kai shek memorial. We saw some amazing buildings and we also saw a group of men dancing hiphop. After that we went to a beautiful park. There they had koi's, turtles and loads more. Afterwards we had something small to eat. After lunch we went to Taipei City mall, it is a market with clothes and juwelery under the ground. I have some pictures for you, so you can enjoy it too!

De (bijna) perfecte reis.

Wanneer we er nu op terugkijken denken we "Dat viel eigenlijk best mee" maar de eerlijkheid gebiedt ons te vertellen dat we onderweg meermaals gehoopt hebben dat we er al waren.

Alles begon op 5 Juli. Na de laatste spulletjes in de valies te hebben gepropt, gingen we nog eventjes afscheid nemen van onze oma en opa. Na de nodige kusjes, knuffels en traantjes begaven we ons naar Zaventem om daar ruim op tijd in te checken. Na een uitgebreid afscheid van onze ouders en Ellen haar vriend Frederic, was het eindelijk zo ver en trokken we samen de weide wereld (lees: de vertrekhal van de luchthaven) in. Na wat wachten en enkele boekjes te hebben gekocht met het geld van Oma en haar kaartspelende broer en zussen was het eindelijk zo ver, om 20u konden we de lucht in!

 

Na amper 45 minuten waren we al weer geland en was het tijd om over te stappen in Schiphol, Amsterdam. Onze vlucht had een 45 minuten vertraging wat ons ruim de tijd gaf om iets te eten. We bestelden beiden een hamburger menu en kregen iets anders mee in de plaats. Na een nutteloze poging om de fout uit te leggen besloten we onze maaltijd maar op te eten voor die nog kouder werd. Rond 21u30 was het dan zo ver. We mochten weer de douane passeren op weg naar onze volgende vlucht.

 

Onze vlucht met KLM naar Shanghai was best wel aangenaam. Onze zitjes waren niet echt ruim maar voldoende en iedereen beschikte over een eigen Multi-media scherm in de stoel voor hem. 2 films afgewisseld met eten, drinken en slapen zorgde dat de tijd toch een beetje vooruit ging. Zo'n dikke 10 uur vliegen eist wel zijn tol. Je benen worden stijf, je voeten zwellen op en je ziet geen andere oplossing dan zo veel mogelijk te slapen om je ongemak tegen te gaan. Maar na lang wachten ben je er eindelijk.

We geraakten zonder problemen door de immigratie en pikten onze valiezen op. Goed dat het cabinepersoneel ons had gewaarschuwd dat we onze bagage moesten oppikken in Shanghai en niet rechtstreeks in Taipei want als we naar de Juffrouw achter de balie in Zaventem hadden geluisterd lagen onze koffers daar nu nog. In Shanghai gingen we direct naar ons hotel op de luchthaven. Toen we wilden betalen ervaarden we echter de schrik van ons leven. Onze VISA-kaart werkte niet. Gelukkig mochten we met euro's betalen en konden we rechtstreeks naar onze kamer om er een dutje te doen. Om 20u plaatselijke tijd gingen we op verkenning in de luchthaven waar we merkten dat we wel geld konden afhalen (blij blij blij) en zijn we onze eerste Chinese maaltijd gaan eten. Het beviel ons enorm en de toon was gezet.

 

Na een goede nachtrust en een douche waren we klaar voor het volgend deel van onze reis. We checkten alles in en belanden op een ruim en rustig vliegtuigje naar Taiwan. Na amper 1u45 raakten we al de Taiwanese bodem. Eindelijk! Na weer de hele immigratie procedure te doorlopen was het eindelijk zo ver en zouden we onze eerste AIESECer ontmoeten. Een vriendelijk maar verlegen meisje stond te wachten met een bordje en zou ons naar onze verblijfplaats brengen.

 

Iridium (de bijnaam van het meisje) nam ons mee om een SIM-kaart met Taiwanese nummer en mobiel internet aan te schaffen. Jullie kunnen ons daarom best vanaf nu bereiken op facebook, What'sApp of laat een berichtje na hier op onze blog!

Na een busrit van een uur, 20 minuten in het metrosysteem en enkele meters te voet sleepten we onze valiezen naar het 2de verdiep. Eindelijk waren we aangekomen in ons appartementje. We hebben onze eigen slaapkamer met dubbel bed en een aansluitende badkamer voor ons tweetjes. er ontbreekt ons niet aan comfort. Nu is het al 8 Juli, 's middags. Goed slapen heeft ons deugd gedaan en we zijn klaar om erin te vliegen.

The (Almost) Perfect Trip.

When we look back on it now, we think "That wasn't too bad." but honesty commands us to tell you that there were several times a long the way when we were praying for our trip to be over.

 

Everything began on the 5th of July. After stuffing the last bits and pieces into our suitcases, we went to our grandparents to say our goodbyes. After hugs, kisses and some tears, we headed for the airport to check-in with plenty of time to spend. When we'd said our goodbyes to our Mom and Dad and to Frederic (Ellen's boyfriend) it was time to head out into the big bad world (a.k.a. the departure hall of the airport). After some waiting and reading some magazines we'd bought from the money our grandma and her brother and sisters gave to us. At 8 P.M. it was time for us to take flight.

 

After only 45 minutes we set foot on Dutch soil to transfer in Schiphol, Amsterdam. Our flight had a 45minute delay which gave of plenty of time to eat something. We both ordered a hamburger menu and got something else instead. After trying but failing to explain what went wrong we decided to eat it anyway before it got any colder. At 9.30 P.M. it was finally time for us to leave. We again passed customs and boarded the plane for the next part of our trip.

 

Our flight with KLM to Shanghai was kind of pleasant. Our seats weren't actually spacious but they were okay and everyone had their own Multi-media screen in the seat in front of them. 2 movies altered with some meals, drinks and lots of sleep made time pass by that much faster but flying for over 10 hours takes its toll. Our legs were cramped, our feet were swollen and you see no other solution but to sleep how uncomfortable your position may be. After a long wait, you're finally there!

 

We passed immigration without any problems and picked up our suitcases. Thank God for the cabine crew that warned us that we needed to pick up our bagage in Shanghai and not in Taipei like the lady in Zaventem had told us because else we would be without any clothes right now. In Shanghai we went straight to our airport hotel. When we wanted to pay we got scared ot of our wits because our VISA-card didn't work. Luckily we we had enough euro's left to pay for it and we went straight to our room to catch some zzzzzzz's. After a long afternoon nap we went into the airport and found out that we could redraw money with our VISA-card (happy happy happy) and with that we bought our first Chinese meal. It was very tasty and boded well for the rest of our summer exchange!

A good night's rest and a shower made we were ready for the next part of our journey. We checked-in again and ended up in a spacious and calm plane to Taiwan. After barely 1u45 we touched ground in Taiwan! Finally! Again, we went through customs and immigration without any problems and then at last, we met our first AIESECer! A friendly but very shy girl was wating for us with a sign and whe would bring us to our residence.

Iridium (the girl's English name) took us to a booth at the airport to buy a SIM-card with a Taiwanse number and mobile internet. So if you want to reach us it's best to talk to us on facebook, What'sApp or leave a message here on our blog!

 

After a bus ride of about 1 hour, 20 minutes on the metro-system and dragging our suitcases a long for several metres, we hiked our suitcases up to the 2nd floor of our apartment building. We have our own bedroom with a dubbel bed and an adjoining bathroom. We have all the comfort we need. Now it's already noon on the 8 July and after a well deserved night of sleep, we're ready to kick some ass!!!